جعفر محمدي^*

ده روز قبلا از معرفي وزراي پيشنهادي به مجلس ، احمدي نژاد گفته بود که مردم بايد منتظر شگفتي هايي در اين کابينه باشند و وقتي او سه وزير زن معرفي کرد ، يکي از اين شگفتي ها رقم خورد ؛ احمدي نژاد راست گفته بود.

***
سوسن کشاورز ، فاطمه آجورلو و مرضيه وحيد دستجردي ، سه بانويي هستند که براي اولين بار در تاريخ جمهوري اسلامي براي وزارت معرفي شده اند و البته معلوم نيست که بتوانند عنوان اولين وزير زن را نيزبه خود اختصاص دهند.

پاسخ اين سوال را بايد در خود زنان معرفي شده و توانمندي هايشان جست ؛ اگر در بررسي مصداقي هر کدام از آنها و بدون توجه به جنسيت ، واقعاً مشخص شود که احمدي نژاد زنان ضعيفي را براي تصدي پست هاي خطير وزارت کانديدا کرده است ، حتماً بايد احمدي نژاد را مقصر شناخت که با معرفي چند زن ناکارآمد ؛ "کوپن" حضور زنان در کابينه را اين گونه  سوزانده است، چرا که در صورت رأي نياوردن هيچ کدام از اين سه زن ، جامعه بر اين باور خواهد بود که چون آنها زن بوده اند ، اجازه وزير شدن نيافته اند و اين باور ، البته در جامعه اي که 63 درصد ورودي هاي دانشگاه هايش را دختران تشکيل مي دهند ، غير قابل هضم و البته هزينه زاست.

***
اين روزها ، زياد مي گويند که نبايد مجلس به زنان رأي اعتماد بدهد و علت هاي جالبي هم براي اين "نبايد" مطرح مي کنند .
البته اصل استدلال هاي بعضي نمايندگان که فلان کانديداي زن ، فاقد توانمدي هاي لازم مديريتي براي وزير شدن است ، قابل پذيرش است کما اين که درباره آقايان نيز چنين سخناني مطرح است ولي روي سخن در اين بخش ، با کساني است که اساساً وارد مصداق ها و توانايي يا ناتواني هاي فردي اين سه زن نمي شوند بلکه در همان اول کار مي گويند که چون اين سه ، زن هستند ، پس "مردود"ند و نبايد وزير شوند.

از جمله علت هايي که مطرح مي کنند اين است که شرعاً نبايد زنان بر مردان ولايت داشته باشند و اگر زني وزير شد ، بر مردان زير مجموعه اش امر و نهي مي کند و بدين ترتيب بر آنان ولايت پيدا مي کند و دين به خطر مي افتد!

درباره اين استدلال ، نکاتي چند مختصراً مورد اشاره قرار مي گيرد:

1- اگر اين سخن را بپذيريم ، بايد به قائلان آن بگوييم که چرا وقتي زني معاون رئيس جمهور و رئيس سازمان حفاظت محيط زيست شد ، فرياد وااسلاما سر ندادند؟ مگر معاون رئيس جمهور شدن ، شأني کمتر از وزارت دارد؟ و مگر او بر مردان مجموعه اش مديريت و به تعبير شما ولايت ندارد؟

آيا قائلان به اين نظريه ، به تئوري "يک بام و دو هوا " نيز معتقدند يا اين که چون وزارت ، عنوان دهن پرکني است ، به تکاپو افتاده اند؟!

2- گذشته از مورد مذکور بايد توجه داشته باشيم که وزير ، چه مرد و چه زن ،اصولاً ولايت ندارد. او فقط مجري قانون و مصوبات مجلس است و وظيفه مديريت و تدبير و تمشيت امور را دارد و نه صلاحيت فرمانروايي و حکمراني.

حتي اگر بحث ولايت در اين زمينه موضوعيت داشته باشد ، ولايت مجلسي ها پررنگ تر است زيرا مجلسي ها که تعدادي از آنان نيز زن هستند ، رسماً بر دولتمردان نظارت و به قدري قدرت دارند که حتي مي توانند رئيس جمهور و وزيران را عزل کنند.
اگر امور کاري و اجرايي را مترادف با ولايت بدانيم  و بر منع اعمال اين ولايت از سوي زنان برمردان باور داشته باشيم ، آنگاه بايد در اولين فرصت ، قانوني به تصويب برسد که زنان نماينده مجلس ، حق احضار و استيضاح و دادن رأي عدم اعتماد به دولت"مردان" را نداشته باشند و قانون اساسي هم بدين شکل اصلاح شود که نظارت بر دولت ، فقط در صلاحيت نمايندگان مرد مجلس است و نمايندگان زن در مسائلي مانند استيضاح ، صرفاً نقش مستمع آزاد را ايفا مي کنند!

3- کساني که بحث منع ولايت زن بر مرد را مطرح مي کنند و وزرات زنان را مصداق اين موضوع مي دانند ،به اين پرسش پاسخ دهند چگونه حضرت خديجه (س) به عنوان يک تاجر ثروتمند بر مردان تحت امرش مديريت داشت و به عنوان کارفرما ، آنان را امر و نهي مي کرد؟
همچنين بد نيست اين افراد حکايت قرآني ملکه سبا که زني فرمانروا بود را بار ديگر ، اما با دقت بيشتر ، بخوانند.

4- مقام معظم رهبري نيز به عنوان ولي فقيه ، تا کنون ايراد شرعي و مسائلي از قبيل مترادف دانستن وزارت زنان با ولايت بر مردان و منع آن را مطرح نکرده اند.
بديهي است اگر اين امر خلاف شرع بود ، ايشان حتماً مانع مي شدند.
حال بعضي ها چرا کاسه داغ تر از آش شده اند ، الله اعلم!

از جمله ايرادات ديگري که بعضاً طرح مي شوداين است که در صدر اسلام ، هيچ زني به سمت هاي حکومتي منصوب نشد و لذا ما هم بايد به تبعيت از حضرت رسول(ص) و اميرالمؤمنين(ع) زنان را به سمت هاي ارشد ، راه ندهيم!

اگر اين قياس صحيح باشد- که نيست - بايد گفت که در  اين زمينه تا کنون اسلام و سنت پيامبر اسلام (ص) در جمهوري اسلامي در بالاترين سطوح زير پا گذاشته شده و با انتصاب زناني به عنوان معاون رئيس جمهور و مديرکل و حتي شهردار و ... بر خلاف اسلام عمل شده و هيچ کدام از مراجع معظم تقليد و امام راحل(ره) و رهبر انقلاب و متدينين ، اعتراضي به اين گناه آشکار نکرده اند!

وانگهي همه چيز را بايد در ظرف زماني و شرايط خاص خودش بررسي کرد.
صدر اسلام همزمان بود با مقطعي که پيامبر اکرم (ص) تازه توانسته بودند دختران را از زنده به گور شدن نجات دهند ؛ آيا در آن سال ها و حتي در زمان حضرت علي(ع) مي شد قشري را که تا ديروز بايد زنده به گور مي شد را حکومت داد و آيا اساساً زنان آن روزگار و آن جامعه عرب، توانايي تصدي مناصب حکومتي را داشتند؟
آيا شرايط زنان آن زمان با زنان معاصر ايراني که همانند مردان تحصيلکرده و توانمند هستند همانند است که حکم يکساني را هم درباره هر دوي آنان صادر کنيم؟

به علاوه اگر پيامبر اکرم(ص) کاري نکرده باشند ، دليل حرام بودن آن کار نيست بلکه شايد به اين علت بوده باشدکه شرايط مناسب انجام آن کار پيش نيامده است.
به عنوان مثال ، حضرت محمد(ص) نامه هايي به پادشاهان معروف آن روزگار نوشتند و هيأت هايي را به نزد آنان فرستادند تا به اسلام دعوت شان کنند ولي هيچ کدام از افرادي که از جانب حضرت رسول(ص) اعزام شدند ، زن نبودند.